Relmuizen

Eind augustus

We zijn in Frankrijk om het huis te bezichtigen en de angst is me om het hart geslagen. Of eigenlijk drie angsten.

De eerste angst gaat over het juiste kiezen. Ik realiseer me ineens dat we helemaal geen andere huizen hebben bekeken en dat we dus geen vergelijkingsmateriaal hebben. Zijn we onbezonnen? Zitten we in de beruchte tunnelvisie? Wat als er veel mooiere huizen zijn? En hebben we voldoende uitzicht? Het direct wegkijken, zo het hele land over, dat we bij La Jaurie zo mooi vinden, dat is er niet op die manier in La Gacherie. Ga ik me opsloten voelen? Ga ik jaloers worden op mensen die wel dat uitzicht hebben?

De tweede angst gaat over enge dingen (of beesten) die je niet kunt controleren. Waar er best wel veel van zijn in deze streek. Zoals relmuizen. Die gaan in je dak wonen, maken daar nesten, poepen en knagen. En gillen. Naast je hoofd dus, als je met je hoofd vlak naast het dak ligt. Als er een relmuizenfamilie zijn intrek genomen heeft in je dak, dan heb je er een beste klus aan om ze weer weg te krijgen. Misschien lukt het wel nooit.

De derde is dat ik nutteloos ben in dit hele project. Dat alles wat er moet gebeuren te moeilijk is en dat ik het niet snap. Dat ik alleen maar koffie moet zetten als Jan-Willem aan het klussen is. En dat we bovendien sowieso te weinig tijd hebben. Enzovoort enzovoort.

Nou goed. Paniek eigenlijk. Madelinde neemt me mee voor een ritje door de omgeving en ze laat me andere plekken zien waar mensen een project zijn gestart. De meeste huizen hebben prachtig uitzicht, maar ook praktische nadelen. En de mensen die eraan werken, zijn allemaal verschillend. Werken vanuit hun eigen referentiekader, kwaliteiten en middelen, en maken wat van de plek die op hun pad is gekomen op het moment dat ze aan het zoeken waren. Er is op voorhand geen ideale plek. De beste plek op de wereld maak je door aan de slag te gaan vanuit je ideeën en met wat je tot je beschikking hebt.

En al die andere angsten? Die wil ik ook niet meer. Alles kan misgaan. Geloof mij, alle doemscenario’s heb ik al eens bedacht. Maar ik wil me er niet door laten bepalen. Die beesten, die ga ik te lijf. Ik ga leren klussen. En ik ga werken met wat er is. Ik ga het Franse platteland waard zijn!

Waar het lied van Ilse de Lange vorig jaar het omzetten van dromen naar daden op gang hielp, is het nu Douwe Bob die me een steuntje in de rug geeft. Dit lied in de auto, lekker hard.

All you get is all you got
Make a wish or pray to God
Walk away or takе the shot
It’s time to choose
Born to win or born to lose

(Douwe Bob, Born to win, Born to lose)

Gerdien